Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Ψάξε, ψάξε (δεν) θα με βρείς!!!

Η μικρή μου αγάπη χθές αποφάσισε να μου κρυφτεί:



Το μικρό μου μάλλον ξέχασε μια - ή μάλλον δύο - "μικρές" λεπτομέρειες: τα πατουσάκια της (πάλι καλά λέω εγώ γιατι έτσι τουλάχιστον σίγουρα ανέπνεε  μέσα στην ντουλάπα μου που είναι full)!

Η καρδιά μου έλιωσε (και ακόμα λιώνει) απο τρυφερότητα!!!
  
Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Best (beach) Father of the Year 2012 ή αλλιώς: Η τρέλα δεν πάει στα βουνά (πάει στην Θάλασσα)

Και εκεί που λέτε φίλοι μου που καθόμασταν ανέμελοι στην παραλία ξαφνικά όλα τα δεδομένα μας άλλαξαν: γιατί αν νομίζετε πως αρκεί να πάτε απλά τα παιδιά σας στην παραλία, να τους βάλετε αντηλιακό και μπρατσάκια (if applicable στην ηλικία τους) είστε βαθιά νυχτωμένοι.

Ο μπαμπάς αυτός στον οποίο αφιερώνω αυτό το post ανέβασε τον πήχη της γονικής προετοιμασίας/ προσοχής/ παράνοιας αμετάκλητα:

Φούσκωσε ο άνθρωπος ωραία - ωραία την πισίνα(!) του, την έβαλε σε περίοπτη θέση έτσι ώστε τα παιδιά του να έχουν θέα θάλασσα (αμ πώς), και έπειτα πήγε να μεταφέρει νερό απο την θάλασσα(!) στην πισίνα όπου καρτερικά περίμεναν τα βλαστάρια του να ολοκληρώσει το έργο του: 


Έπειτα άδειασε το θαλασσινό νερό στην πισίνα (για να μή νομίζετε πως υπερβάλλω δηλαδή), και...:



Mission Completed!



Τώρα τα παιδάκια του μπορούν να παίξουν ανέμελα στον παραθαλάσσιο ιδιωτικό τους (στενάχωρο) παράδεισο (λέμε τώρα) χωρίς να αναμειχθούν με εμάς τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς.

Note: Πεθαίνω που το αγοράκι φοράει και γυαλιά για να κάνει καταδύσεις!

Και που να σφίξουν οι ζέστες λέω εγώ...

Αν είναι δυνατόν δηλαδη!

Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Mommy's Life Illustrated: Questions Answered -Mom vs. Dad




Χα Χα Χα Χα Χα!

Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Mommy's Life Illustrated: Beach Bag - Before and AFTER Kids




Ειλικρινά κάποιες φορές νομίζω πως χρειαζόμαστε φορτηγό μονο και μόνο για να πάμε στην παραλία - και στο τέλος:

1) Και το ίδιο το Mini Market/ περίπτερο να έχεις πάρει μαζί σου ΠΑΝΤΑ θα ζητήσουν ένα (ή και περισσότερα αν δεν τα πάρεις χαμπάρι εγκάιρως) κρακεράκια/ τυροπιτάκια/ φρουτάκια κτλ. απο την διπλανή μαμά.

2) ΝΟΜΟΣ Παραλίας: τα παιχνίδια των άλλων παιδιών είναι πιο διασκεδαστικά απο τα δικά μας. Ακόμα και αν αυτά είναι ενα απλό φτυαράκι ή ένα ποτιστήρι. 

Αχ Αχ Αχ - τι να τα κάνεις που τα λατρέυουμε τα "σκασμένα" μας!!!


Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

A Tribute to Mistakes (in pictures)






























Και να θυμάστε: We can always learn from our mistakes if we are not too busy denying them!

Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Guilty as Charged: Είμαι Επικριτική



Τον είδατε τον κατηγορούμενο στην παραπάνω φωτογραφία? Κάπως έτσι είμαι και εγώ: ετοιμόλογη, ευρηματική, "up to the point" που λένε αλλα κατα βάση επικριτική. Και παρά το ότι επειδή η κριτική μου συνήθως έρχεται με παρέα το χιούμορ θεωρούμαι πνευματώδης είμαι σίγουρη πως αυτός στον οποίο απευθύνεται η κριτική μου δεν το διασκεδάζει καθόλου - ειδικά αν έχει κάνει κάποιο λάθος για το οποίο νιώθει ήδη άσχημα (και δεν χρειάζεται τη βοήθεια μου για να νιώσει χειρότερα).

Βασικά το μεγαλύτερο μου θέμα είναι πως όσο πιο μεγάλη εκτίμηση έχω σε εναν άνθρωπο ώς προς την εξυπνάδα και τις δυνατότητες του τόσο πιο "σκληρά" αντιδρώ όταν κάνει κάποιο λάθος. Αντίστοιχα όσο πιο μικρές προσδοκίες έχω απο κάποιον τόσο πιο συγκαταβατική συμπεριφορά έχω. Και  επίσης, είμαι και ιδιάιτερα σκληρή απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό όταν κάνω ένα λάθος: πρώτα λέω πόσο χαζή ήμουν και μετά το λύνω (ή ταυτόχρονα αν δεν έχω χρόνο).  

Η αγαπημένη μου φιλενάδα (και ψυχολόγος by the way) Ματίνα σε μία συζήτηση που είχαμε πάνω σε αυτό το θέμα μου είπε πως είμαι πράγματι επικριτική αλλα όλοι αυτοί που με αγαπάνε το ξέρουνε, το αποδέχονται και "απλά γνωρίζουν πως είναι μια διαδικασία που πρέπει να υπομείνουν προκειμένου να περάσουμε στο επόμενο στάδιο αυτό που τους λέω την αλήθεια και τους βοηθάω να αντιμετωπίσουν την κατάσταση". Αλλά - συνέχισε η καλή μου φιλενάδα - δεν πειράζει τόσο πολύ γιατι όποιος έρχεται σε εμένα ξέρει πως θα τους πώ αυτό που πραγματικά σκέφτομαι και θα τους βοηθήσω να βρούν μια λύση". Bottom line: οι φίλοι μου υπομένουν το πρώτο στάδιο (αυτό που τους "τη λέω") επειδή  - και παλί καλά δηλαδή - τους βοηθάω πραγματικά στο δεύτερο στάδιο. 

Τέλος πάντων κουτσά-στραβά το θέμα των φίλων το σώζω. Αλλα με τα κορίτσια μου τι γίνεται???

Θα έρχονται σε εμένα όταν χρειάζονται την συμβουλή μου ή ακόμα χειρότερα όταν έχουν κάνει ενα λάθος και δεν ξέρουν πώς να το διορθώσουν ή θα φοβούνται την επικριτική μου δεινότητα (!) και θα απευθύνονται σε όλους του άλλους για συμβουλές αλλα όχι σε εμένα?

Το πιθανότερο είναι το δεύτερο σενάριο. Άρα ποιο είναι ακριβώς το όφελος του να μπορώ να δίνω τις σωστές συμβουλές αφού κανείς δεν θα μου τις ζητήσει??? Κανένα.

Θα σας πώ την αλήθεια: αν δεν ήμουνα μανούλα ΔΕΝ θα έμπαινα στην διαδικασία να αλλάξω την συμπεριφορά μου. Αλλα είμαι μανούλα. Και αυτό σημαίνει πως ότι επιδέχεται βελτίωση θα πρέπει να βελτιωθεί. Γιατι πραγματικά θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν πως είμαι πάντα εδώ για αυτά ότι και αν έχουν να αντιμετωπίσουν και ότι λάθη και αν έχουν κάνει ή θα κάνουν.

Ακόμα και τώρα που σας γράφω δεν είμαι σίγουρη αν η αγάπη μου για τα παιδιά μου είναι άνευ όρων (unconditional) ή απλά ανεξάντλητη. Έχω την εντύπωση πως απλά επειδή είναι ανεξάντλητη είμαι διαθετιμένη να παράσχω μια "ευελιξία στους όρους".

Τέλος πάντων.

Άφού διάβασα πάρα πολλά άρθρα πάνω στο θέμα του πώς να ανταποκρινόμαστε στα λάθη των παιδιών μας, σας παραθέτω τις καλύτερες συμβουλές που βρήκα:

1) Πρώτα απο όλα να δίνουμε το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε εμείς τα δικά μας λάθη. Εγώ για παράδειγμα καλό θα ήταν να σταματήσω το αυτομαστίγωμα γιατι το πιθανότερο είναι τα κορίτσια να αντιγράψουν αυτή μου τη συμπεριφορά. Καλό θα είναι να επικεντρώνομαι στη λύση του θέματος χωρίς "υπότιτλους".

2) Να επιστρατεύουμε το χιούμορ μας. Το να έχουμε την δυνατότητα να "γελάμε" με τον εαυτό μας μας δίνει το περιθώριο να χαλαρώσουμε απο την ένταση που έχει δημιουργηθεί και άρα να σκεφτούμε καλύτερες λύσεις. Εγώ ας πούμε βρίσκω την αστεία διάσταση μόνο αφού το έχω αντιμετωπίσει το θεματάκι μου.Κακώς.

3)  Να έχουμε υπομονή και να δειχνουμε κατανόηση. Αυτά είναι τα παιδιά μας και καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο. Είναι άνθρωποι με ιδέες, απόψεις, αγωνίες και ανασφάλειες ακριβώς όπως και εμείς οι ενηλικες. 

4) Να μην ζητάμε την τελειότητα. Να αναγνωρίζουμε πως κανένας δεν είναι τέλειος και πως τα παιδιά μας - όπως και εμείς - κάνουνε ότι καλύτερο μπορούνε. Το να περιμένει κανείς το τέλειο δεν είναι ρεαλιστικό και είναι απλά ανεπίτρεπτο να βάζουμε τέτοια πίεση στις πλάτες των παιδιών μας. Τα παιδιά δεν θα πρέπει να φοβούνται να κάνουν λάθη γιατι αυτό θα τα αποτρέπει απο το να προσπαθούν να κάνουν οτιδήποτε. Επίσης θα μπορούσε να τα οδηγήσει στο να κρατούν μυστικά απο εμάς μόνο και μόνο για να μήν βρούν μπελά ή ακούσουν "κύρηγμα".     

5) Πάντα να έχουμε μια ανοιχτή αγκαλιά για αυτά και ειδικά όταν έχουν κάνει κάποιο λάθος να τους λέμε (ακόμα πιο πολύ) πόσο τα αγαπάμε. Το παρακάτω τα λέει όλα:


Τα παιδιά μας θα πρέπει να ξέρουν πως η αγάπη μας για αυτά δεν έχει καμμία σχέση με τα όποια λάθη έκαναν ή θα κάνουν. Η αγάπη μας δεν είναι το αποτέλεσμα της σωστής συμπεριφοράς τους και δεν χρειάζεται να την κερδίζουν με αυτήν. Μπορεί ένα λάθος τους να μας τσαντίσει ή να μας εξοργίσει αλλα όχι να μας κάνει να σταματήσουμε να τα αγαπάμε.   

6) Να τα ενθαρύνουμε να αναγνωρίζουν και να παραδέχονται το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί. Μόνο έτσι θα μπορούν μετα να λύσουν το πρόβλημα και να μήν επαναλάβουν το ίδιο λάθος.

7) Να μήν τρέξουμε να "σώσουμε" το παιδί ή να διορθώσουμε το λάθος τους εμείς αντί για αυτά. Αντίθετα θα πρέπει να τα βοηθήσουμε να εστιάσουν στις λύσεις και στο τί μπορούν να μάθουν απο το λάθος τους. Τα λάθη μας τα αντιμετωπίζουμε και μαθαίνουμε απο αυτά. Δουλειά μας ώς γονείς είναι να δείξουμε στα παιδιά μας πως να χειρίζονται ένα λάθος τους. Επίσης, αν λύσουμε το πρόβλημα εμείς αντί για αυτά είναι σαν να τους λέμε πως αυτά δεν μπορουν να το κάνουν.

8) Ποτέ να μή τους υπενθυμίζουμε τα παλιά τους λάθη. Πρώτα απο όλα σε ποιόν αρέσει να του απαριθμούν τα λάθη του? Σε κανέναν. Επίσης, κάνει τα παιδιά μας να σκέφτονται πως ποτέ δεν τα συγχωρούμε πραγματικά.

9) Να τα ενθαρύνουμε να προσπαθούν ξανά και ξανά και να μήν τα παρατάνε. Το να προσπαθεί κανείς παρά τις όποιες αποτυχίες χτίζει τον χαρακτήρα του και την αποφασιστικότητά του ενώ παράλληλα τον βοηθά να εντοπίζει και να διορθώνει τις αδυναμίες του και να μεγιστοποιεί τις δυνατότητές του. Ο ίδιος ο Τόμας Έντισον "απέτυχε" πάνω απο 2,000 φορές μέχρι να ανακαλύψει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα. Μόνο η επιμονή του μας έσωσε απο το σκοτάδι!

Κλείνοντας θα σας παραθέσω μια άποψη του Dr. Avril P. Beckford, παιδιάτρου και συγγραφέα του βιβλίου "Allow your Children to Fail if you Want Them to Succeed":

The children who do not receive negative feedback but are encouraged to go on when they make mistakes or fail to accomplish what they set-out to do are the children who are not afraid to challenge themselves, stretch themselves, explore, take risks, and venture outside of their comfort zone.  


Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Creativity & Problem Solving for our kids - Guest Post and Thoughts

Γειά σας και πάλι φίλοι μου!

Μετά απο 2 εβδομάδες διακοπών είμαι πάλι κοντά σας!!! Τι μου κάνετε? Ελπίζω να είστε όλοι καλά!!!

Σε αυτή την ανάρτηση θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 2 πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που διάβασα: Το πρώτο έχει τίτλο Five Suggestions for Raising Creative Kids και το δεύτερο (που είναι η συνέχεια του πρώτου) Five Μore Suggestions for Raising Creative Kids. Τα δύο αυτά άρθρα τα βρήκα στο http://designtaxi.com

Σας παραθέτω τα άρθρα όπως είναι, μαζί με τα σχόλια μου (όσο πιο συνοπτικά  μπορώ γιατι τα άρθρα είναι ήδη μεγάλα). Επίσης σας κάνω highlight αυτά που θεωρώ ώς τα πιό ενδιαφέροντα σημεία του άρθρου - για να μή σας βάζω πολλά σχόλια.

Πρίν όμως να σας πώ πως αυτά τα δύο άρθρα - παρά τον τίτλο τους που κατα τη γνώμη μου δεν είναι αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου τους - δεν μιλάνε για το πώς τα παιδιά μας να είναι δημιουργικά αλλα για το πώς θα αποκτήσουν την ικανότητα να βλέπουν τα πράγματα και κατ'επέκτασιν να αντιμετωπίζουν καταστάσεις με τρόπο δημιουργικό και άρα αποτελεσματικό. Αυτό το θέμα είναι ιδιάιτερα ενδιαφέρον για εμένα γιατι θεωρώ πως η ικανότητα επιλυσης των προβλημάτων είναι η πιό σημαντική ικανότητα που κάποιος μπορεί να αποκτήσει στη ζωή - γιατί όλοι μας αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα στη ζωή μας.

Ας μη μακρυγορώ άλλο:

Το πρώτο άρθρο:

If you are keen on creativity and innovation, you surely want your children to be creative as well. If so, the sooner you act, the better. Research is demonstrating that children rapidly lose their creative thinking skills as they grow older. Moreover, by the time a child reaches adolescence, the way she thinks is largely fixed. So the more you encourage your children to use more of their minds in order to think more creatively, the more likely you are to raise exceptionally creative children.

Here are five suggestions for encouraging and maintaining creativity in your children:

1. ANSWER QUESTIONS WITH QUESTIONS

Children ask lots of questions. As parents, we tend to give them direct answers. “What does ‘invertebrate’ mean?” a child might ask while watching a television documentary. A typical parent response is: “It means an animal that does not have a backbone.” There is nothing wrong with such an answer. It is correct. It provides your child with the information she seeks. But, why not ask: “What do you think ‘invertebrate’ means?” Your child has just watched a documentary about animals and has a lot of context in her mind. Very likely she can put that context together and hazard a good guess. Indeed, she has possibly done this already and is simply seeking confirmation. If her answer is correct, reward her and ask her how why she felt it was the correct answer. If her answer is wrong, reward her and ask her why she thought this was the answer. Then, reward her thinking and explain the correct answer. If you are not sure about the correct answer, see the next suggestion. Encouraging your child to gather information and make deductions based on that information is a form of creative problem solving. Make it a habit.

2. FIND ANSWERS TOGETHER

As your children grow older, they will increasingly often ask questions that you cannot answer. As a parent, you may occasionally feel the need to cover up your ignorance. After all, your children look to you as the ultimate source of knowledge. At other times one of your children will ask a question in which you believe you know the correct answer, but are not sure.

Rather than hazard a guess at the answer, a better response is, “I don’t know” or “I’m not sure. I believe the answer is…” and then add, “Let’s find out the correct answer.” Then do some research with your child in order to find that answer. That research may be a simple matter of searching on the web. But do not neglect other possibilities. Perhaps you have a book on the subject. Fetch it and look it up. Your child might be interested in reading the book. Go to the library. Before the age of the web and Google, libraries were the best information resource available. They are still wonderful places of reference with the added benefit that you often find interesting information that you were not seeking.

You might also try experiments and illustration. When my science loving son asked why, if you drive a car around a curve too fast and lose control, you should turn into the skid, I drew a sketch showing how the different forces were at work in a car accelerating around a curve. This made it very clear.


Τα δικά μου σχόλια:
Νομίζω πως αυτή η συμβουλή είναι πολύ σημαντική όχι μόνο γιατι έτσι τα παιδιά μας μαθαίνουν πώς να ψάχνουν και να αποκτούν γνώσεις αλλα και γιατί τους δείχνουμε πως κανένας δεν τα ξέρει όλα και είναι ΟΚ αυτό αρκεί να το συνειδητοποιούμε, να το παραδεχόμαστε και να κάνουμε κάτι για να "καλύψουμε" το κενό στις γνώσεις μας. Επίσης τους δείχνει οτι όσο ζεί κανείς μαθαίνει, η γνώση δεν εξαντλείται μόνο και μόνο επειδή κάποιος μεγάλωσε.


3. REWARD FAILURE

We all talk about the importance of accepting and rewarding failure in business. Yet all too many parents punish failure directly or indirectly. Your son enters a swimming competition and comes in last. How do you respond? “Maybe swimming isn’t for you?” “I told you that you had to practice more!” “Ralph took second place and he’s two years younger than you!”. Even a caring parent is likely to say something dismissive “It doesn’t matter. I love you the way you are".

Sadly, all of these responses are likely to discourage your son from ever entering a swimming competition again. Worse, they might discourage him from trying other things in which he is unsure of his capability.

A far better response is, “I am so proud of you for entering the swimming competition and trying so hard.” And if your son feels badly, do not immediately tell him it doesn’t matter. Instead ask him, “why do you think you came in last?” This gives him and you a chance to analyse the problem so he can do better next time. Maybe he became too nervous and wasn’t breathing correctly. That’s great! Now you can talk about how he can deal with nervousness and breathing next time.

4. TEACH THEM TO COOK

Cooking and especially baking, is an incredible creative process. Think about a cake. You start with flour, eggs, sugar and a handful of other ingredients. Mix them and bake them and you have a wonderful cake. An ex-girlfriend of mine, who trained as a chemist (but is now a leading virologist), went so far as to explain to my sons some of the chemical processes that occur when cooking.

Once your kids learn the basics of baking a cook, making cookies or frying an omelet, let them experiment. And do not correct them beforehand unless they are endangering themselves, others or your kitchen. If they want to put twice as much chocolate in the cake, let them. If they want to see what happens if they use a brown sugar instead of white sugar, let them. Chances are, they will not ruin the cake. But by experimenting and seeing what happens, they learn a valuable creative process. Moreover, when things go wrong, they can often be fixed. The cake is too dry? Make a moist frosting.

This is creative problem solving at its best!

5. FEED YOUR CHILDREN A HEALTHY, BALANCED DIET

A healthy mind and body feel better, deliver more energy and think better. Moreover, if you get your children in the habit of eating healthy food from an early age, it will form a life-long habit. They will be far less likely to have weight problems or health problems as they grow older. They will look better, have more energy and smell better. And most importantly, in the context of creativity, they will think better.

The amazing thing is, eating a healthy diet is remarkably easy. It is a simple matter of getting a suitable balance of the key food groups while minimising the amount of sugary and fatty foods you eat. Britain’s National Health Service has a nifty diagram of a balanced diet at http://www.nhs.uk/Livewell/Goodfood/Pages/eatwell-plate.aspx

In addition to eating a balanced diet, allow kids to stop eating when they are full and restrict the amount of sweets and non-healthy snacks they can eat (though let them eat healthy snacks, such as fruit, when they are hungry between meals). Forcing children to eat all the food on their plates and rewarding them with a huge dessert if they do so only encourages overeating.

Το δεύτερο άρθρο:

1. FIX THINGS YOURSELF

According to Clay Christensen, who has done some research on the topic, a common factor he found in creative children in America is that they inevitably had parents who fixed things themselves. When faced with a leaking pipe, they did not immediately call the plumber. Rather, they attempted to fix the pipe themselves. Christensen believes that this action empowers children to feel that they can solve problems themselves which, in turn, creates a creative mind-set.

He also points out, rightly, that when you try to fix something yourself, especially as a non-expert, the repair often does not work the first time. So, you have to try again. He likened this to business innovation where creative ideas also often fail the first time around. Rather than giving up, you need to learn from your mistakes and try again.

Clearly then, as a parent, you need to adopt this habit too. Fortunately, in this day and age, you can find all kinds of information on the web about how to repair broken household items. But do be careful. Electricity, for instance, can be very dangerous. Be sure you know what you are doing and follow safety precautions when attempting any work that involves electricity! Frying yourself on the household mains will do neither you nor your children any good.


Τα δικά μου σχόλια:
Είναι σημαντικό να μάθουμε τα παιδιά μας να προσπαθήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους ακόμα και αν νομίζουν πως δεν θα τα καταφέρουν ή ακόμα και αν πράγματι δεν τα καταφέρουν. Πέρα απο το οτι αποκτούν γνώσεις και αυτοπεποίθηση πάνω απο όλα μαθαίνουν να στηρίζονται στον εαυτό τους.

2. DON’T CORRECT. ASK WHY

When your children make a mistake, such as using a word incorrectly or use bad manners at the table. Do not immediately correct them. Rather talk about what they have done and ask “why did you do that?” or “Why do you think that"?

For instance, if your daughter picks up a soup bowl and starts noisily slurping her soup (and assuming you are not from an Asian culture where this is considered polite behavior), do not scold her and tell her how to eat soup properly. Rather ask her if she thinks that is an appropriate way to eat soup. If she says “yes”, ask her why. If she says “no”, ask her why she is eating her soup like a monkey.

Very likely she will say that she is in a hurry or very hungry or her friends eat their soup that way at school. Now you have opened yourself up to have a conversation about table manners, enjoying food, respecting others and more.

Moreover, in the case where your daughter tells you this is what her friends are doing at school, you have empowered her to have a similar conversation with her friends.

But most importantly, you have taught your daughter to question things. And this is important for the creative mind.

 
3. REWARD EFFORT MORE THAN RESULTS

When your daughter comes home from school with an excellent score on her biology test, you will be tempted to reward that score. A far better approach is not to say, “You got 100% on your biology test! That’s wonderful! You are so clever!!” Rather, say “Wow. You worked so hard studying last night and look at the results! That’s magnificent. I am really proud of the effort you made. And see, it paid off!".

The next day when she comes home with a poor mark on her French test, say. “I am not so concerned about that score. I know that yesterday you worked long and hard studying for that test. That is far more important to me than your score on the test. But tell me, why do you think you did poorly? How do you think you can do better next time?"

Creativity and knowledge come from learning, making an effort to understand things and trying various solutions to solve problems. By motivating children to make the effort to learn, to study and to solve problems, you give them valuable skills for life and encourage them to use their minds.

The irony is that when you reward for results, exceptionally bright children suffer. When they are young, they are rewarded for doing very little. But as they grow older and school becomes more challenging, they are not motivated to make the effort to study and learn the material.

4. OPEN-USE TOYS

Many popular toys in recent years seem to offer a very controlled experience to the child. For instance, a LEGO® kit to make a ship basically allows kids to make a ship with it. Most electronic games give kids a precise task to perform. Such toys are not bad, but they are limited.

So be sure also to buy for your children open-use toys, such as LEGO kits with lots of pieces so kids can use their imaginations more. Toys like building blocks, dolls and trucks require imagination to build towers, create realities for the dolls and imagine highways and building sites for trucks. This regular exercise for the imagination keeps it strong!

Better still, you need not limit toys to things you buy in the toyshop. A large cardboard box can provide kids with hours of fun. Long sticks are great—when my boys were younger, I’d encourage them to join me for walks in the woods by reminding them there would be lots of sticks. Paper, pens, crayons and other items around the house can readily become toys to inspire the imagination.

In fairness, I should point out that recent research seems to indicate that electronic games are good for creativity. Most such games involve performing a series of feats in exchange for rewards. Working out how to perform those feats requires trial and error and a bit of creativity. So, if your kids are spending a lot of time on electronic games, don’t worry that they are hampering their creativity. But do worry that they are not getting enough fresh air and exercise!

5. SOLVING RELATIONSHIP PROBLEMS

Every marriage goes though rough patches. Most couples argue from time to time and have disagreements. When you and your spouse have an argument near the children, your natural reaction is either to move away from the children or to send the children away. You rightfully worry that your arguments will upset the children.

However, when you do this, you present children with a conflict or a problem and then hide from your children your solving of the problem. Creativity, of course, is about solving problems.

If you start an argument in front of your children it is indeed a good idea to move away from them. But once you have resolved the problem, it is important to talk to the children. “I think you heard mummy and I having an argument about household chores. We went upstairs to talk about it and our feelings. We have tried to understand each other’s feelings and will try to share the household chores more fairly in the future. Most important, we have kissed each other and promised to try and understand the family’s needs better. Because although we argue with each other, we are usually angry about what the other person has said or done and not about the other person".

You do not need to go into detail of course. The important thing you need to communicate to your children is that when you and your spouse have problems, you collaborate to solve those problems.

Ελπίζω να σας άρεσαν τα άρθρα!

Φιλιά
Μαμά Δέσποινα