Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Σχολικός Εκφοβισμός (bullying) απο 5χρονα??? Είναι δυνατόν?


Δεν μπορώ να πω πως συνέβη απροειδοποίητα. Αλλά και πάλι σοκαρίστηκα!

Ας το πάρουμε από την αρχή:

Η μεγάλη μου αγάπη φέτος στον παιδικό σταθμό δεν πέρασε πολύ καλά – συγκριτικά με πέρσι δηλαδή.

Η αιτία: ένα κοριτσάκι κάτω τον 6 που ήταν στην τάξη της φέτος. Αυτό το κοριτσάκι (το όνομα του οποίου δεν θα το αναφέρω για ευνόητους λόγους) αποφάσιζε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς να είναι ή να μην είναι φίλη με την κόρη μου αναλόγως με τα κέφια της. Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν τρομερό αν αυτό το κοριτσάκι δεν θεωρούσε ιερή του υποχρέωση να υποδεικνύει και να επιβάλλει στα άλλα κοριτσάκια του παιδικού σταθμού την απόφασή της. Συγκεκριμένα τους έλεγε «αν είστε φίλες με αυτή (την κόρη μου δηλαδή) δεν θα είστε με εμένα».

Την πρώτη φορά που μου το ανέφερε η κόρη μου – αν και στεναχωρήθηκα – το σκέφτηκα λογικά και προσπάθησα να της εξηγήσω πως κάποιοι άνθρωποι για τους δικούς τους λόγους, που δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί καμιά φορά δεν ανταποκρίνονται στην λογική, δεν συμπεριφέρονται σωστά στους άλλους. Προσπάθησα να της εξηγήσω πως η προσωπική της αξία δεν μετράται από το αν το άλλο κοριτσάκι παίζει ή δεν παίζει μαζί της ούτε από το αν οι υπόλοιπες αποφασίζουν να την ακούσουν και να μην την παίξουν και αυτές. Την παρότρυνα όταν συμβαίνει αυτό να προσποιείται την αδιάφορη (γιατί είναι παράλογο/αδύνατο να ζητήσω από ένα 5χρονο να μην στεναχωρηθεί που οι συνομήλικες της την αποκλείουν) και να παίζει είτε με άλλα παιδάκια είτε μόνη της. Της εξήγησα πως αν κάνει αυτό το πιθανότερο είναι τα άλλα κοριτσάκια να «πειραχτούν» που τα αγνοεί και άρα να επιζητήσουν την προσοχή της.

Αποδείχτηκε πως είχα δίκιο και για αρκετό καιρό φάνηκε πως το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε. Μέχρι και στο πάρτι της μας κάλεσε η μικρή γκεστάπο (το κοριτσάκι που λέγαμε – sorry αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο).

Παράλληλα προσπάθησα να καταλάβω γιατί κάτι τέτοιο να συμβαίνει στη κόρη μου: όταν είσαι έξω από τον χορό γνωρίζεις θεωρητικά το πρόβλημα αλλά φαντάζεσαι πως θα το αντιμετωπίσουν παιδάκια που π.χ. φοράνε γυαλιά, είναι εύσωμα, κλαίνε με το παραμικρό κτλ.  Δεν σου φαίνεται σωστό αλλά μια και το παιδί σου δεν εμπίπτει σε αυτές ή παρόμοιες κατηγορίες οι «άμυνες» σου είναι χαμηλά και δεν είσαι σε εγρήγορση ώστε να το παρατηρήσεις αλλά και να το αντιμετωπίσεις.

Ευτυχώς η κόρη μου μου το είπε καθαρά και δεν χρειαζόταν να περιμένει να «πάρει στροφές» το μυαλό της μανούλας – θα φανταζόμουν 1000 άλλα πράγματα αλλά όχι αυτό. Η κόρη μου είναι ένα καλό παιδάκι, όμορφο και πολύ κοινωνικό. Επιπρόσθετα πέρσι δεν είχε κανένα πρόβλημα και ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλής. Αφήστε που ΚΑΙ φέτος είναι δημοφιλής. Τα παιδάκια την καλούν στα πάρτι τους σωρηδόν. Άρα?

Και μετά είχα την επιφοίτηση: Για αυτόν ακριβώς τον λόγο αυτό το κοριτσάκι τα είχε βάλει με την κόρη μου: γιατί εντόπισε τον ανταγωνισμό. Η κόρη μου ξεχώριζε (ακούσια) από τα άλλα κοριτσάκια. Όχι δεν είμαι ψωνάρα μάνα – το αντίθετο. Απλά η μεγάλη μου αγάπη είναι ένα πολύ καλό και κυρίως ΦΙΛΟΤΙΜΟ παιδί.  Επίσης είναι πολύ ευαίσθητη – και εκεί είναι το σημείο κλειδί: επειδή της έχω μάθει από μικρή πως παίζουμε όλοι μαζί δεν μπορούσε να καταλάβει τον «αποκλεισμό» της από την ομάδα μόνο και μόνο επειδή ένα κοριτσάκι το αποφάσισε. Επίσης, επειδή αυτή η «επίθεση» γινόταν – στα μάτια της κόρης μου πάντα – αναίτια/ απροειδοποίητα ή άδικα απλά επειδή δεν συμμορφωνόταν με αυτά που το κοριτσάκι της έλεγε να κάνει δεν μπορούσε να το καταλάβει και άρα αντιδρούσε συναισθηματικά. Το αποτέλεσμα: το κοριτσάκι κατάλαβε πως έχει επιρροή και άρα το συνέχιζε κατά το δοκούν.

Τέλος πάντων – άντε να τα εξηγήσεις αυτά στο 5χρονο που δεν κατάλαβε τι το χτύπησε. Το έκανα δηλαδή αλλά εδώ μεγάλες γυναίκες δυσκολεύονται να εκλογικευόσουν την κακή συμπεριφορά από άλλες γυναίκες, η μικρή μου θα το έκανε? Τουλάχιστον αυτό που σίγουρα κατάλαβε είναι πως για κανένα λόγο δεν θα πρέπει να συμπεριφερθεί η ίδια έτσι σε κάποιο άλλο παιδάκι όπως επίσης πως δεν είναι υποχρεωμένη να συμμορφώνεται με τις όποιες υποδείξεις του άλλου κοριτσιού αν δεν θέλει ή αν δεν το θεωρεί σωστό.

Επιστροφή στο σήμερα:

Πήγα την κόρη μου στο σταθμό και όπως πάντα την φίλησα πριν μπει στην τάξη. Σημείωση: Λόγω του ωραρίου της δουλειάς μου δεν πάω την κόρη μου στο σταθμό στις 7 ή στις 8 όπως οι υπόλοιπες μαμάδες. Πάντα η κόρη μου φτάνει με τους τελευταίους κατά τις 9:30-10:00. Έτσι τα άλλα παιδάκια είναι ήδη εκεί όταν πάμε εμείς.

Το συγκεκριμένο κοριτσάκι καθόταν μαζί με άλλα 2 κοντά στην πόρτα και καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω άκουσα τον παρακάτω διάλογο (είναι και βλαμμένα –  excuse my language - δεν περιμένουν καν να φύγει η μανούλα):

Μικρή γκεστάπο:
-   Ήρθε η …… (η κόρη μου)
Μικρή  follower της μικρής γκεστάπο
- Είναι χάααλια

Σε αυτό το σημείο να σας τονίσω πως  - από ότι έχετε διαβάσει και παραπάνω - προσπάθησα να τα κάνω όλα «by the book» που λένε: να κρατήσω την ψυχραιμία μου, να ενισχύσω την αυτοπεποίθηση του παιδιού μου, να νιώσω μια «συμπάθεια» για το άλλο παιδάκι και να προσπαθήσω να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται (κατάλαβα γιατί έμαθα κάποια πράγματα αλλά δεν θέλω να επεκταθώ), να καθοδηγήσω την κόρη μου ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος αλλά να μην το λύσω για αυτήν.

Αλλά σήμερα, καθώς το αίμα μου ανέβαινε ορμητικά στο κεφάλι μου, δεν άντεξα:

Ίσιωσα το κορμί μου (ώστε να φαίνομαι ακόμα πιο ψηλή στα μάτια των μικρών κοριτσιών), τα κοίταξα κατευθείαν στα μάτια (για να τα ψαρώσω) και με φωνή σταθερή αλλά απίστευτα αυστηρή τους είπα «Είπατε κάτι? Άκουσα καλά?».

Άλαλα τα χείλη των μέχρι πρότινος λαλίστατων κοριτσιών (πως το χάρηκα δεν λέγεται).

Τότε, γυρνάει η κόρη μου και κοιτώντας με όλο παράπονο μου λέει «είπανε πως είμαι χάλια».

Κατεβαίνω στο ύψος της και της λέω αρκετά δυνατά ώστε να το ακούσουν τα -ακόμα άλαλα- κοριτσάκια «χαζομάρες είπανε καρδιά μου. Είσαι μια κούκλα σήμερα. Σε αγαπώ πολύ». Τα ξανα-αγριοκοίταξα και έκανα ηρωική έξοδο.

Αλλά από τότε «βράζω» από θυμό. Γιατί εγώ έφυγα (ηρωικά ή όχι δεν έχει σημασία). Αλλά η κόρη μου έμεινε εκεί. Να αντιμετωπίσει την κακία των 6χρονων αν είναι δυνατόν!!!

Παρεμπιπτόντως σήμερα η κόρη μου φόραγε ένα πολύ όμορο φουστανάκι και ήταν ακόμα πιο χαριτωμένη από άλλες φορές που π.χ. φορά φορμίτσα κτλ. – εξ ου και η επίθεση με το καλημέρα σας.

Σαν μάνα που διαβάζω και ενημερώνομαι το ξέρω πως κανένας γονιός δεν μπορεί να προστατεύει το παιδί του από τους ανθρώπους ή τις καταστάσεις. Ξέρω επίσης πως όλοι μας κάποια στιγμή ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποια δυσκολία. Δεν μετανιώνω που άφησα την αγάπη μου να αντιμετωπίσει μόνη της την κατάσταση (και πριν και σήμερα) καταπιέζοντας την παρόρμηση μου να τα βάλω προσωπικά με τα κοριτσάκια. Απλά θέλω να μοιραστώ μαζί σας το πόσο αδύναμη να βοηθήσω το παιδί μου νιώθω. Γιατί είναι δική της η μάχη δικός της και ο πόλεμος – ακόμα και αν δεν τον άρχισε.

Κλείνοντας να σας πω πως η παραπάνω είναι καθαρά συμπεριφορά bullying (εκφοβισμού) στο σχολείο ακόμα και άν δεν εμπεριέχει σωματική βία. 

Επίσης θα ήθελα να σας τονίσω πως δυστυχώς, επειδή ακριβώς δεν εμπεριέχει σωματική βία, είναι πολύ δύσκολο να παρατηρηθεί είτε από τους γονείς είτε από τους εκπαιδευτικούς και έτσι στις περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται σαν μέρος της κοινωνικοποίησης του παιδιού (τύπου κάποιες φορές θα σε παίζουν και κάποιες δεν θα σε παίζουν τα παιδάκια κτλ) και όχι σαν σχολικός εκφοβισμός. Έτσι, εάν ένα παιδάκι δείρει ένα άλλο ο εκπαιδευτικός θα παρέμβει αλλά πολύ σπάνια θα παρέμβει αν κάποιο παιδάκι αποκλείει από την παρέα κάποιο άλλο κτλ. Γεγονός πάντως παραμένει πως οι ψυχολογικές συνέπειες μπορεί να είναι τεράστιες για μια προσωπικότητα που είναι «προς διαμόρφωση».

Ακόμα, είναι πολύ ανησυχητικό που εκεί που το φαινόμενο εμφανιζόταν στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, πλέον αποτελεί καθημερινότητα του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου. Αυτό δεν το γράφω έτσι αυθαίρετα γιατί συνέβη κάτι στο παιδί μου – αν μιλήσετε με άλλες μαμάδες ή κοιτάξετε στο διαδίκτυο θα δείτε πως αποτελεί μάστιγα και αντικείμενο εκτεταμένης συζήτησης.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας πω πως το φαινόμενο του Σχολικού Εκφοβισμού με απασχολεί ιδιαίτερα εδώ και πάρα πολύ καιρό και έχω κάνει εκτεταμένη έρευνα ώστε στο άμεσο μέλλον να φτιάξω ένα e-book για αυτό.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Σας θυμίζω να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά ώστε να μπορέσετε να εντοπίσετε τυχόν παρόμοιες συμπεριφορές.

Επίσης, θα χαιρόμουν πολύ να άκουγα τις απόψεις και τις εμπειρίες σας πάνω στο θέμα αυτό.

Φιλιά
Μαμά Δέσποινα

9 σχόλια:

  1. Ωραία το έθεσες " μικρή γκεστάπο" και μη μασάς καθόλου...Αλλά να εξηγήσεις στη μεγάλη σου αγάπη οτι της φερεται έτσι γιατί ζηλεύει...και να της πεις και γιατί τη ζηλεύει.Για να μην πιστεύει οτι εκείνη κάνει κάτι κακό..Καλό θα ήταν επίσης να μιλήσεις με την νηπιαγωγό-δασκάλα-υπεύθυνη τελωσπάντων για να δεις αν έχει παρατηρήσει τίποτα και πως το αντιμετωπίζει...Μερικά παιδάκια είναι απλά κακομαθημένα και βλέπουν πολλές σειρές που δεν ταοριάζουν στην ηλικία τους..και κάνουν ότι βλέπουν..Μην στεναχωριέσαι ουτε εσύ ούτε η αγαπούλα σου. φιλιά πολλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίδα σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έγραψες τις σκέψεις σου. Έχεις απόλυτο δίκαιο σε αυτά που γράφεις - της το εξήγησα της κόρης μου αλλα όπως καταλαβαίνεις είναι ενα αρκετά δυσνόητο θέμα αυτό! Εδώ εμείς οι μεγάλοι δεν μπορούμε να "καταπιούμε" μια προσβολή που μας γίνεται αναίτια όχι τώρα τα μπουμπούκια μας! Τέλος πάντων - η κόρη μου φάινεται να το έχει ξεπεράσει γρηγορότερα απο εμένα. Το θέμα βασικά είναι πως πλέον οι περισσότεροι γονείς δεν μεγαλώνουν καλούς ανθρώπους αλλα σκληρούς ανθρώπους. Η καλοσύνη απο αρετή θεωρείται πλέον μειονέκτημα και οι περισσότεροι πιστεύουν πως με το να κάνουν τα παιδιά τους σκληρά τα οχυρώνουν απο πιθανές απογοητεύσεις στη ζωή. Μόνο που έτσι αρχίζει ενας φαύλος κύκλος... Φιλιά και σε εσένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η αληθεια ειναι οτι καθε φορα που και ο γιος μου λεει οτι ο ταδε μου ειπε οτι δεν με εχει φιλο στεναχωριεμαι.Σε αυτες τις ηλικιες η φιλια ειναι δανεικη.Σημερα ειναι και αυριο δεν ειναι απο οτι συζητησα με νηπιαγωγους.Πιστευω οτι παντα υπηρχε αυτο απλα τωρα εχει και ονομα.Καλο θα ηταν να το συζητησεις με τη δασκαλα.Ισως καταφερει να την βαλει σε αλλη παρεα που θα νιωθει ομορφα.Αν και τα σχολεια κλεινουν και δεν ξερεις αν θα ειναι μαζι του χρονου.Το πιο σημαντικο ειναι ομως οτι η μικρη σου μιλαει.Δεν τα κραταει μεσα της.Οσο σου λεει τι κρυβει η ψυχουλα της μη φοβασαι.Θα βρισκεις τροπο να την γιατρεψεις.Το προβλημα ειναι οταν δεν μιλανε.Και το παιρνει κανεις ειδηση πολυ αργα.φιλια πολλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πράγματι το σημαντικό είναι πως μου μίλησε το παιδάκι μου και έτσι το πήρα είδηση. Όσο για το οτι η φιλία είναι δανεική σε αυτή την ηλικία έχεις πολύ δίκαιο και συμφωνώ αλλα το περιστατικό που ανέφερα έγινε χωρίς καμμία αφορμή ή/και προειδοποίηση. Απλά μπήκε το παιδάκι μου στο χώρο - δεν είπε κάτι, δεν έκανε κάτι, δεν τίποτα (που να προκάλεσε μια αντίδραση απο τα άλλα παιδάκια εννοώ). Και η επίθεση ήταν άμεση. Γι αυτό και το κατηγοριοποίησα σαν bullying. Φιλιά πολλά και σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεσποινάκι μου δυστυχώς είναι κάτι που το έχουμε βιώσει και εμείς ως παιδιά. Τα παιδιά είναι αυθόρμητα, αλλά και σκληρά κάποιες φορές. Το καλό είναι ότι η κορούλα σου σου μιλάει και γνωρίζεις τι "αντιμετωπίζει". Εσύ συνέχισε να της μεταδίδεις πόσο σημαντική είναι η φιλία, η τιμιότητα και ο σεβασμός στον συνάνθρωπό μας. Να ξέρεις ότι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου ηλικίας, συνηθίζουν αντί να ταυτίζονται ή να ακολουθούν το καλό, προτιμούν να κάνουν αντιταύτιση, πιθανόν για να καλύψουν τον θυμό τους ή τον φθόνο τους για το άλλο, το διαφορετικό, το καλό.... Δεν ξέρω αν βοήθησα...Να χαίρεσαι την οικογένειά σου και να την προστατεύεις πάντα!!! Αντιγόνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστώ πολύ Αντιγόνη μου! Έχεις πολύ δίκαιο. Φιλιά Πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ χαίρομαι που υπάρχει και κάποιος άλλος που κατέγραψε όλα όσα ζω και αισθάνομαι και εγώ με τόσο εύγλωττο και κατανοητό τρόπο.Οι συμπεριφορές αυτές (παιδιών που λόγω του σωματικού εκτοπίσματος τους ή της έλλειψης αγωγής και του θράσσους τους) είναι εντελώς απαράδεκτες! Το αίτιο εστιάζεται κυρίως στους γονείς που τις περισσότερες φορές περηφανεύονται για το βλαστάρι-αρχηγό που επιβάλλεται με τους δικούς του τρόπους σε άλλα παιδάκια.Πως όμως μπορείς να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο της παρενόχλησης όταν η ρίζα του βρίσκεται στην ίδια την οικογένεια και συνεπώς, είναι πρακτικά αδύνατο να έχεις έλεγχο σε όλα τα παιδάκια (και συνεπώς, σε όλες τις οικογένεις) που κάνει παρέα το παιδί σουβστο σχολείο?Είμαι πραγματικά έξαλλη που στην ελληνική κοινωνία γίνεται προσπάθεια να περάσει ότι ο δυνατός και τσαμουκαλεμένος είναι ο σωστός ενώ ο ευγενής ευαίσθητος άνθρωπος θα πρέπει να ποδοπατηθεί τελείως γιατί έκανε το λάθος να φέρεται σωστά.Ως μαμά και εγώ ενός κοριτσιού (5,5 χρονών) που φοιτά σε ιδιωτικό παρακαλώ νηπιαγωγείο είναι ΕΞΑΛΛΗ με το περιστατικό που έλαβε χώρα στο σχελείο της κόρης μου την περασμένη εβδομάδα.Κάποιο κοριτσάκι (χονδρό τύπου αρχηγός και με καταβολές σεξουαλικού περιεχομένου) μέσα στην τάξη παρουσία της δασκάλας σε κάποιο απόμερο σημείο κατέβασε τξ φόρμα και το βρακί της κόρης μου για να γελάσει αυτή και η παρέα της...ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο..δεν ξέρω..Η δασκάλα παρενέβη λόγω των φωνών της δικιάς μου και έκανε παρατήρηση στον θύτη του τύπου "Αυτο που έκανες δεν είναι σωστό"..Προφανώς το μικρό δεν πολυέδωσε σημασία στην παρατήρηση γιατί ως χοντρόπετσο ..πάλι απείλησε δις (τουλάχιστον) τη δικιά μου ότι θα της το ξανακάνει...Το αποτέλεσμα είναι η δικιά μου να μην θέλει να πάει τουαλέτα (και να κατουριέται) στο σχολείο ξαφνικά και να φοβάται ότι θα περιθωριοποιηθεί εάν δεν ενδώσει.Φυσικά ενημέρωσα αμέσως τη δασκάλα.Της είπα ό,τι δεν θα ανεχτώ φαινόμενα τύπου bullying στο σχολείο που θυματοποιούν οποιόδήποτε παιδί και ό,τι όπως εγώ προτίθεμαι να πάρω τα μέτρα μου (πολλή συζήτηση για να χτίσουμε καλύτερες άμυνες στη μικρή)έτσι και εκείνη θα πρέπει να παίξει τον παιδαγωγικό της ρόλο (κάνοντας τις σχετικές συστάσεις, αναλύοντας το θέμα και σε τελική φάση αντιμετωπίζοντας το με το πιο σωστό παιδαγωγικό τρόπο).Είμαι σε αναμονή να δώ πώς θα εξελιχθεί και έχω πολύ άγχος.Θα βοηθούσε πολύ εάν κάποιος είχε παρόμοια εμπειρία και μπορεί κάτι να μου πει για να μας βοηθήσει.Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και χίλια συγνώμη που έκανα τόοοσο καιρό να σου απαντήσω. Αυτό με τα παιδάκια είναι πραγματικά πολύ μεγάλο πρόβλημα και ειλικρινά νομίζω πως χωρίς την βοήθεια της δασκάλας είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Το πρόβλημα είναι πως οι δάσκαλοι υφίστανται τρομερή πίεση απο τους γονείς μπάς και πληγώσουν τα βλαστάρια τους με αποτέλεσμα να συγχέουν το να θέτουν ενα παιδί προ των ευθυνών του με το να το τιμωρούν. Τί να πώ... ελπίζω στο διάστημα που έκανα να σου απαντήσω να έχει λυθεί το πρόβλημα με το εν λόγω παιδάκι. Αλλιώς το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να εξηγήσεις στο μικράκι σου πως κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ ανασφαλείς και προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή κάνοντας τους άλλους να νιώσουν άσχημα και πως εκείνη πρέπει απλά να την αγνοεί και να της πεί πως αυτό που κάνει δεν της αρέσει και αν συνεχίσει πως εσύ (η μαμά της) θα πρέπει να μιλήσει στην δικιά της μαμά. Φιλιά

      Διαγραφή
  8. Καλησπέρα σας!
    Σας βρήκα ψάχνοντας τρόπους αντιμετώπισης ενδοσχολικής βίας σε νηπιαγωγείο. Η κόρη μου 4,5 χρονών, ένα χαρούμενο, κοινωνικό και πολύ ευγενικό και ευαίσθητο κοριτσάκι από το Σεπτέβριο πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο στα προνήπια. Ενώ συμμετείχε με πολλή λαχτάρα και χαρά στο πρόγραμμα και σε όλες τις δραστηριότητες του τμήματος της, πριν τις γιορτές μου ζήτησε να μη ξαναπάει στο σχολείο. Στην αρχή προφασίστηκε πως αισθανόταν λίγο κουρασμένη από τις πρόβες για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή αλλά πολύ γρήγορα μου εξήγησε τον πραγματικό λόγο. Με πολλές λεπτομέρειες μου περιέγραψε πως κάποια αγόρια στην τάξη της την χτύπησαν και δεν την άφηναν να παίξει με τους φίλους της, την φώναζαν "παλιόπαιδο" και της χτυπούσαν τα χέρια για να αφήσει τα παιχνίδια που κρατούσε. Παρόμοια περιστατικά επαναλήφθηκαν και άλλες μέρες όπου τα ίδια αγόρια ζητούσαν από την κόρη μου και τη φίλη της να κλείσουν τα μάτια τους για να τους κάνουν μια έκπληξη και τους χτυπούσαν στο πρόσωπο. Όταν ρώτησα πως αντέδρασε η δασκάλα της, μου είπε πως την πρώτη φορά που η κόρη μου έκλαψε γιατί πόνεσε, τους μάλωσε αλλά τις επόμενες φορές έλειπε από την τάξη (?) για δουλειές στο γραφείο. Απευθύνθηκα αμέσως στους υπεύθυνους του σχολείου οι οποίοι με διαβεβαίωσαν πως δεν έχουν βίαια παιδιά στο σχολείο, πως ποτέ δεν λείπει ο εκπαιδευτικός από την τάξη του και πως η κόρη μου είναι πολύ έξυπνη και με φανταστικά σενάρια προσπαθεί να μας χειριστεί για να μην ξαναπαει στο σχολείο επειδή βαρέθηκε η κουράστηκε!!! Φυσικά και απογοητεύτηκα με την αντιμετώπισή τους, φυσικά και θύμωσα και φυσικά δεν την ξαναέστειλα. Έπεσα έξω στην πεποίθησή μου πως στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία η ενδοσχολική βία δεν υπάρχει. Τώρα αυτό που με απασχολεί είναι να μη χάσει η μικρή μου την αυτοεκτίμηση της. Δεν θα ήθελα να τις δημιουργηθούν φοβίες και αγωνίες για το σχολικό περιβάλλον και τους συμμαθητές της. Ευτυχώς που τουλάχιστον κρατήσαμε επαφή με 2 συμμαθητάκια της και συναντιούνται έξω για παιχνίδι. Ευχαριστώ που ακούσατε τον πόνο μου! Με εκτίμηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή